ออกแบบและวางโครงเรื่อง โดย jamemax
Chapter 4 สวนสนุกชวนวุ่นวาย!?
“บะ บ้าน่า!? ปะ ปะ
เป็นไปไม่ได้!!??” อาซึนะที่พูดขึ้นอย่างเหลือเชื่อ
เมื่อเห็นคาซึที่ตอนนี้ไปยืนห่างจากเธอกว่าร้อยเมตร ทั้งๆที่เมื้อกี้ยังยืนคุยกับเธออยู่บนกำแพงใกล้ๆตัวเธอนี่เอง
“อิอิ ถึงจะเห็นอย่างงี้ก็เถอะ
แต่ฉันน่ะเร็วที่สุดในบรรดานักสู้ทั้งหมดเลยน้า >0<” คาซึพูดขึ้นด้วยสีหน้าร่าเริงดังเคย
“นะ นี่.. เธอทำได้ไงเนี่ย!?” อาซึนะวิ่งเข้ามาถามเข้าคู่อริของตน
“เทคนิคส่วนตัวน่ะ....” คาซึพูดด้วยสีหน้าที่ดูเศร้าลงเล็กน้อย
แต่มันก็เป็นแค่เพียงแว่บเดียวเท่านั้น เพราะตัวคาซึเองก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติโดยเร็วแล้วเอ่ยต่อทันทีว่า
“เอ่อ ฉันว่า เรื่องนี้เอาไว้คุยหลังจากส่งหนังสือพิมพ์เสร็จแล้วล่ะกันนะ”
“อ่ะจริงสิ!? ต้องรีบส่งหนังสือพิมพ์ที่เหลือให้หมด” อาซึนะที่เพิ่งนึกได้ก็หันมามองหนังสือพิมพ์ที่ยังคงเหลืออีกกว่าครึ่งในกระเป๋าตน
เธอจึงโยนกระเป๋าใบหนึ่งให้คาซึพร้อมพูดว่า “นี่
เธอช่วยส่งอีกส่วนให้ทีสิ”
“อื้ม..” คาซึรับกระเป๋าที่อาซึนะโยนมาพร้อมๆกับพยักหน้ารับ
----------------------------------------------------------------
ปัง! ปัง! ปัง! เสียงพลุของพิธีเปิดสวนสนุกที่ดังขึ้น
“ยินดีต้อนรับทุกๆท่านเข้าสู่ ทาคุยะ แฮปปี้ เวิลด์ ค่ะ” พนักงานประชาสัมพันธ์กล่าวต้อนรับทุกคนที่เข้ามาเยื่ยมชมสวนสนุกทันทีที่มีการจุดพลุในงานพิธีเปิดสวนสนุกแห่งนี้
แล้วจึงตามด้วยการบรรยาย (พล่าม) รายละเอียดของสถานที่ “ซึ่งสวนสนุกที่เต็มไปด้วยความสุขแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นจากเงินทุนมหาศาลของตระกูลทาคุยะ...บลาๆๆ”
“ว้าว~~ว” คุณหนูโคโนกะในร่างของเซ็ตซึนะที่สวมชุดเสื้อยืดแขนยาวสีเขียวอ่อนกับกระโปรงสีครีมที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าของสวนสนุกอุทานขึ้นอย่างดีใจ
“คนเยอะจังเลย~~~ย”
“นี่... โคโนกะ เธออย่าทำเหมือนเกิดมาไม่เคยเห็นสวนสนุกได้ไหม?” อาซึนะพูดขัดคอขึ้น เมื่อเห็นอาการดีใจจนออกนอกหน้าของเพื่อนสาวของเธอ
ก่อนจะหันมาบ่นเบาๆกับตัวเองว่า “เฮ้อ~อ
ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นวันเปิดสวนสนุกที่ให้เข้าฟรีล่ะก็ฉันไม่มาเด็ดขาดเลยนะนี่” (คนนี้รู้สึกจะมาเพราะฟรีล่ะมั้งนี่!? = =)
“แหม~ ก็นานๆทีจะได้มาเที่ยวสวนสนุกกันสักทีนี่น่า” เซ็ตซึนะหันไปพูดกับเพื่อนสาวอีกคนที่อยู่ด้านหลัง
“เนอะ เซ็ตจาง~~ง”
“อ่า ค่ะ” ซากุระซากิ
เซ็ตซึนะที่ตอนนี้อยู่ในร่างของคุณหนูโคโนกะที่ สวมเสื้อยืดสีน้ำเงินเข้มขอบเหลืองกับกางเกงยีนต์สีเทาดำเอ่ยตอบ
(โอ้ว คุณหนูโหมดห้าว~!!!! >.<)
“ฉันว่า อย่าเรียกชื่อกันโจ่งแจ้งอย่างงี้จะดีกว่านะ
ถ้าเกิดมีคนรู้จักมาได้ยินเข้า เรื่องมันจะวุ่นน้า” คาซึที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสามก็กล่าวเตือนขึ้น
“อ่ะ โทษทีจ้า ลืมตัวไปหน่อยนะ คาซึคุง” โคโนกะยกมือขึ้นไหว้ขอโทษ
“เอาล่ะ งั้นฉันขอตัวแยกไปเดินกับเจ้านี่ก่อนล่ะน่ะ” หลังจากพูดจบอาซึนะก็ลากตัวคู่อริเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในสวนสนุกทันที
เหลือเพียงแต่ เซ็ตซึนะ และโคโนกะ ที่ถูกทิ้งให้ยืนอยู่กันสองคน
“เฮ้ย!!! เดี๋ยวสิ!!!!!” คาซึที่กำลังโดนลากไปก็แหกปากตะโกนขึ้น
“เอ่อ.. ดูเหมือนว่า คุณอาซึนะเค้าจะเข้ากับคุณคาซึได้ดีนะค่ะ”
“อื้ม แต่ดูเหมือนพี่น้องกันซะมากกว่าเพื่อนนะเนี่ย” โคโนกะในร่างของเซ็ตซึนะยืนมองตามร่างของเพื่อนสาวผมส้มทั้งสองจนลับตา
ก่อนที่จะหันมาควงแขนกับองครักษ์ของตนแล้วเอ่ยงว่า “เราก็ไปกันมั่งดีกว่านะ
เซ็ตจัง ^_^” (ตกลงนี่ คุณหนูไม่ได้ฟังที่คาซึพูดเลยหรือ?)
“คะ ค่ะ” เซ็ตซึนะพยักหน้าตอบ
“นี่ๆ เซ็ตจังเล่นรถไฟเหาะกันนะ” โคโนกะเอ่ยชวนเซ็ตซึนะ ในทันทีที่เข้ามาในสวนสนุก
“เอ่อ ก็ดะ ได้ค่ะ” เซ็ตซึนะทีเห็นคุณหนูของตนทำท่าอยากจะเล่นรถไฟเหาะก็ไม่ขัดศรัทธา
ทั้งๆที่เธอเองก็แหยงๆกับเจ้ารถไฟเหาะนี่อยู่แล้ว
“ขณะนี้รถไฟเหาะกำลังจะออกแล้ว
ขอให้ผู้เล่นทุกท่านกรุณารัดเข็มขัดนิรภัยให้แน่นนะค่ะ” เสียงของพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ประกาศเตือนก่อนที่รถไฟเหาะจะออกเป็นเวลาห้านาทีก่อนที่รถไฟเหาะจะค่อยๆเคลื่อนตัวออก
“กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!/เฮ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
.
. . . . . . . . . . . . .
“รถไฟเหาะนี่สนุกมากๆเลยเนอะ เซ็ตจัง” โคโนกะที่เพิ่งสังเกตเห็นใบหน้าของเซ็ตซึนะ
ที่ตอนนี้หน้าแทบจะไม่มีสีเลือดแล้ว “เห? เป็นอะไรหรือเปล่า?
เซ็ตจังกลัวความสูงเหรอ??”
“ปะ เปล่าค่ะ..” เซ็ตซึนะก็กลั้นใจตอบพลางหันไปมองสิ่งของคดๆงอๆ
อันเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอถึงกะหน้าซึด ‘ดิฉันไม่ได้กลัวความสูงค่ะ
แต่ดิฉันกลัวเจ้ารางรถไฟเหาะค่ะ!! T_T’
----------------------------------------------------------------
ตัดไปที่อาซึนะกับคาซึที่นั่งอยู่ที่ม้านั่งริมสะพานในสวนสนุก...
“เอาล่ะ ทีนี้ก็บอกรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีวิ่งแบบนั้นมาได้แล้ว” อาซึนะที่ยืนกอดอกพูดกับคาซึที่นั่งอยู่บนม้านั่ง
ด้วยท่าทีที่ราวๆกับตำรวจที่กำลังสืบสวนผู้ต้องหา
“เห? นี่เธอจะอยากรู้ไปทำไม??”
“ก็ถ้ามีวิธีวิ่งแบบนั้น เวลาฉันไปส่งหนังสือพิมพ์
มันก็ช่วยประหยัดเวลานี่น่า”
“แต่ว่าคนที่วิ่งแบบนั้นได้ ตอนนี้นอกจากฉันแล้วยังไม่มีใครทำได้เลยนะ”
คาซึตอบด้วยสีหน้าเนื่อยๆ
“เอ๋!? มันหมายความว่ายังไงกัน??” อาซึนะที่ไม่เข้าใจกับคำพูดของคาซึก็ถามขึ้นอีกครั้ง
“ไงๆ ฉันจะลองบอกวิธีดูนะ บางทีเธออาจจะทำได้ก็ได้....” คาซึที่โดนถามถึงเหตุผล เธอก็พูดเปลี่ยนประเด็นกลายเป็นว่า จะบอกวิธีให้ ไปซะดื้อๆ
----------------------------------------------------------------
กลับมาที่โคโนกะ
และเซ็ตซึนะที่เข้ามาในบ้านผีสิงได้สักครู่หนึ่ง...
“มืดจังเลยแหะ...” คุณหนูโคโนกะผู้ที่เป็นคนชวนเข้ามาเอง
ในตอนนี้กลับเป็นคนรู้สึกกลัวซะเอง เธอค่อยๆกอดแขนของนักดาบสาวแน่นขึ้นโดยที่ไม่รู้ตัว
“เอ่อ... คุณหนูค่ะ..” เซ็ตซึนะที่เริ่มรับรู้ได้ถึงการเข้ามาใกล้ของคุณหนูโคโนกะก็ใบหน้าของเธอก็เริ่มแดงกล่ำอีกครั้ง
พร้อมๆกับการแอบประท้วงขึ้นมาในใจว่า ‘คุณหนูค่ะ!!! ถึงคุณหนูจะอยู่ในร่างของดิฉันก็เถอะ แต่ว่าแบบนี้มัน....’
“เซ็ตจัง….” คุณหนูที่เกาะแขนเซ็ตซึนะจนแน่นพึมพำออกมาเบาๆ
“คะ?” เซ็ตซึนะ ผู้ถูกเรียกชื่อก็หันไปมองคุณหนูของตน
ทันใดนั้นพวกเธอทั้งสองก็มองเห็นเงาดำๆของอะไรบางอย่าง
“????”
“กรร!!!!!!!!!!!!!!!!!” เจ้าของเงาดำทะมึนทึงโผล่ออกมาคำรามใส่พวกเธอทั้งสอง มันคือ มนุษย์หมาป่า
นั้นเอง!!
“กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!! น่ารักจัง~~ง มีมนุษย์หมาป่าด้วยหรือเนี่ย?” คุณหนูโคโนกะด้วยความที่เป็นคนที่ชอบเรื่องลี้ลับอยู่แล้ว
พอที่เห็นเจ้ามนุษย์หมาป่าก็โผล่ออกจากแขนของเซ็ตซึนะ เดินเข้าไปลูบหัวมันทันที
“แฮ่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” มนุษย์หมาป่าที่เห็นโคโนกะไม่ได้กลัวมันสักนิดก็ทำเสียงคำรามขู่อีกครั้ง
“อ่า ตรงนู้นมีมัมมี่ด้วยล่ะ เซ็ตจัง ไปดูกันเถอะ!” โคโนกะดึงมือของเซ็ตซึนะ
เพื่อที่จะไปดูมัมมี่ที่อยู่อีกทางแทน
“หึ หึ หึ หึ”
”โฮะ โฮะ
โฮะ” (เอ่อ ตัวนี้ผีหัวหน้าห้องหรือเปล่า?)
“ตรงนั่นมีอีกเยอะเลยนี่น้า มีผีอะไรบ้างล่ะเนี่ย? ^_^” ว่าแล้วโคโนกะทีได้ยินเสียงหัวเราะของพวกผี ก็เดินตามเสียงเข้าไปดูด้วยความสนุกสนาน
“คุณหนูค่ะ นี่มันบ้านผีสิง ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ผีนะค่ะ = =” นักดาบสาวยิ้มแหยๆ เมื่อเห็นคุณหนูของเธอ
ท่าทางจะมีความสุขกับการเดินชมผีเข้าซะมากๆ
ซึ่งก็ดูเหมือนพอคุณหนูโคโนกะเข้ามาในบ้านผีสิงเท่านั้น
ก็ทำให้บรรยากาศในบ้านผีสิงถึงกะกร่อยลงไปเลยทีเดียว
“ดูครบทุกตัวซะที ไปที่ทางออกกันเถอะ” ทั้งสองจึงเดินไปที่ทางออก
“อ่ะ!?”
แต่ทว่าคุณหนูโคโนกะดันไปสะดุดขาซากศพที่นอนอยู่ใกล้ทางออกจนเสียหลักล้ม
“คุณหนูค่ะ!!”
โครม!!!!
“อูย~~ย เอ๋??” โคโนกะเอามือลูบหัวของตน
ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นมา ซึ่งนั้นก็ทำให้เธอถึงจะชะงักเลยทีเดียว และมันก็เป็นสาเหตุให้คนรอบๆข้างหันมามองพวกเธอเป็นสายตาเดียวกัน....
ก็เพราะตอนนี้ใบหน้าของเธออยู่ห่างกับเซ็ตซึนะที่ถูกตัวเธอนั่งคล่อมอยู่ไม่กี่เซนเท่านั้น!? (อยากเดินเข้าไปผลักอีกทีจริงๆสิ!!! >.<)
“แหะๆ ขอโทษน้า เซ็ตจัง” คุณหนูโคโนกะที่นั่งทับเซ็ตซึนะอยู่ก็ยันตัวลุกขึ้น
“ไม่เป็นไรค่ะ 0//////0 ” พอคุณหนูลุกขึ้น เซ็ตซึนะก็รีบขยับตัวลุกขึ้นตาม
แล้วดึงมือของคุณหนูโคโนกะให้เดินเลี่ยงจากสายตาของคนรอบข้างทันที “ดิฉันว่า เราไปที่นี่อื่นกันดีกว่านะค่ะ”
.
. . . . . . . . . . . .
“คุณหนูค่ะ ทานไอติมไหมค่ะ?”
หลังจากที่เดินออกมาจากบ้านผีสิงได้สักพักนึงแล้ว
เซ็ตซึนะที่เหลือบไปเห็นร้านขายไอติมก็กล่าวชวนคุณหนูโคโนกะ
“จ้ะ งั้นฉันขอรสวานิลานะ” โคโนกะตกลงพร้อมๆกับบอกชื่อรสที่ตนเองชอบ
“ค่ะ งั้นขอวานิลากับช็อคโกแลต สองอันค่ะ” องครักษ์สาวที่ได้รับคำสั่งก็พยักหน้าตอบ
แล้วจึงเดินไปบอกกับคนขายไอติม
“หนึ่งร้อยเยนครับ ขอบคุณที่อุดหนุนนะครับ”
พนักงานขายส่งไอติมให้เซ็ตซึนะพร้อมๆกับรับเงิน
“คุณหนูได้แล้วค่ะ” เซ็ตซึนะในร่างของโคโนกะยื่นไอติมรสวานิลาให้กับคุณหนูของตน
“ขอบใจจ้ะ เซ็ตจัง เราไปนั่งกินที่ม้านั่งนั่นกันดีกว่าเนอะ ” โคโนกะที่รับไอติมมาแล้ว
เอ่ยชวนเซ็ตซึนะไปนั่งพักที่ม้านั่งไม่ไกลจากพวกเธอทั้งสอง
ระหว่างที่นั่งกินไอติมกันอยู่นั่น
คุณหนูโคโนกะที่กินไอติมของตนหมดก่อนเซ็ตซึนะ ก็เกิดอาการอยากแกล้งองครักษ์ของตนขึ้นมา
เธอจึงแกล้งเอ่ยขึ้นว่า “นี่ เซ็ตจัง ฉันขอคำหนึ่งสิ”
“ไอติมนี่หรือค่ะ??” เซ็ตซึนะที่ได้ฟังก็ทำหน้างงๆ
แต่เมื่อเห็นคุณหนูพยักหน้าตอบ เธอก็พูดต่อว่า “ดิฉันไปซื้อให้อีกอันไม่ดีกว่าหรือค่ะ?”
“บู~~ ไม่เอา!
ฉันจะเอาของเซ็ตจังนี่!!” ว่าแล้วโคโนกะก็ทำหน้าบึ้งใส่เซ็ตซึนะทันที
“อ่า ค่ะ” เซ็ตซึนะส่งไอติมของตนใส่คุณหนู แต่ทว่า...
“ไม่เอาอันนี้นะ เซ็ตจัง!!”
“เห??? แต่ว่าดิฉันก็มีอยู่อันนี้อันเดียวนี่ค่ะ??”
เมื่อได้เห็นใบหน้างงๆของเซ็ตซึนะ โคโนกะก็ยิ้มแย้มขึ้นก่อนที่บอกกับเซ็ตซึนะว่า “ก็ฉันจะเอาคำว่า รัก น่ะ”
“@#$%^&*%$#^&*()(*
คะ คุณหนูว่าอะไรนะค่ะ!?” เซ็ตซึนะที่ตะลึงจนแทบจะพูดไม่เป็นภาษาคนถามทวนอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ
“อิอิ ฉันล้อเล่นนะจ้ะ” (แต่เอาจริงใช่มั้ยขอรับ
คุณหนู?) โคโนกะในร่างเซ็ตซึนะยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี “ก็เซ็ตจังเวลาอายนะ
น่ารักจะตายไป”
“0/////////0”
เมื่อได้ฟังคำพูดประโยคหลังของคุณหนู ใบหน้าของเซ็ตซึนะก็แดงขึ้นมาอีกครั้ง และมันก็ทำให้เธอนึกถึงเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นในวันแรกที่พวกเธอสลับร่างกัน...
----------------------------------------------------------------
ย้อนกลับมาที่ห้องน้ำที่ห้องพักในตอนเย็น
เมื่อวันก่อนหรือก็คือวันที่พวกเธอไปพบเพื่อบอกเรื่อง สลับร่าง
กับท่านผอ.นั่นเอง...
ซ่า
ซ่า ซ่า!
(เสียงน้ำนะ ไม่ใช่เสียงคลื่นโทรทัศน์ = =)
“เฮ้อ~~ สบายตัวซะที...” ร่างเปลือยเปล่าของโคโนกะที่กำลังอาบน้ำอยู่เอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี “ก็นะ จะว่าไปแล้ว วันนี้ เราเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเดียวเลยนี่
ยังไม่ได้อาบน้ำ…”
“เอ๊ะ? เดี๋ยวสิ? วันนี้... เราไม่ได้อาบน้ำนี่?? แล้วมันเพราะ!!??” ว่าแล้วองครักษ์สาวเซ็ตซึนะก็ก้มมองร่างของตนในทันที...
“...…” เซ็ตซึนะหยุดชะงักชั่วเสี้ยววินาทีก่อนที่เธอจะแหกปากร้องดังลั่นจนห้องน้ำแทบพัง
“แว้ก~~~~~~~!!!!!!!!!!!”
“เซ็ตจัง!!! เกิดอะไรขึ้นเหรอ!!!???”
คุณหนูโคโนกะในร่างเซ็ตซึนะที่ได้ยินเสียงร้องขององครักษ์สาวก็รีบวิ่งตรงมาที่หน้าประตูห้องน้ำ
“มะ มะ ไม่มีอะไรค่า!!!”
เซ็ตซึนะรีบตอบหลังจากที่เพิ่งตั้งสติได้
“เป็นอะไรหรือเปล่า?? เซ็ตจัง!!!!!”
โคโนกะที่ได้ยินเสียงสั่นๆของอีกฝ่ายก็ทำท่าจะไขประตูห้องน้ำเข้ามา
“เปล่าค่ะ!!! ดิฉันไม่เห็นอะไร เอ้ย!!! ดิฉันไม่เป็นอะไรจริงๆค่า!!!!!!!! 0//////////0” เซ็ตซึนะ
เมื่อเห็นโคโนกะทำท่าจะเปิดห้องน้ำเข้ามาก็รีบวิ่งพรวดเอาตัวไปดันไว้ทันทีพร้อมๆกับตะโกนตอบแบบถูกๆผิดๆไปด้วย
‘แง!!!! จะให้ดิฉันบอกคุณหนูได้ยังไงล่ะค่ะ!!! ว่าที่ดิฉันร้องลั่นตะกี้นั่นน่ะ
เพราะเห็นร่างของคุณหนูตอนกำลังนุ่งลมห่มฟ้าค่า!!!!!’
หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นผ่านพ้นไป
เซ็ตซึนะก็ใช้วิธีเอาผ้าปิดตาก่อนแล้วจึงอาบน้ำทุกครั้ง ซึ่งอย่างน้อยมันก็ดีกว่าการที่จะให้เธอมาหัวใจวายตายคาห้องน้ำในทุกครั้งที่อาบน้ำล่ะกัน...
----------------------------------------------------------------
“นี่เซ็ตจังไอติมละลายหมดแล้วนะ” โคดนกะที่เห็นเซ็ตซึนะนั่งเหม่้อก็เอ่ยขึ้น
“คะ ค่ะ” เซ็ตซึนะที่เพิ่งนึกได้
ว่าไอติมในมือของตนนั้นแทบจะละลายหมดแล้ว ก็รีบกินให้เสร็จอย่างรวดเร็ว…
“งั้นเดี๋ยวเซ็ตจังกินหมดแล้ว พวกเราไปเล่นเครื่องเล่นกันต่อนะ” คุณหนูโคโนกะในร่างของเซ็ตซึนะพูด
ขณะที่นั่งมององครักษ์ของตนที่กำลังกินไอติมที่เหลืออยู่…
To Be Continue…